Zauri ikusezinak ez dira urteetako neguarekin bakarrik ezabatzen. Euskal testuinguruari loturiko giza eskubideen urraketa larrienak duela denbora batzuk eten baziren ere, sufrimenduak, traumek eta ondorio psikosozialek isilean hazten jarraitzen dute pertsona askoren intimitatean eta haien ingurune afektibo eta komunitarioan.
Aitorpen eta erreparazio prozesu instituzionalek funtsezko eta beharrezko funtzioa betetzen dute. Hala ere, sendaketa emozionala eta komunitarioa beste espazio osagarri mota batzuk behar dituen giza zeregina da.
Sendaoroi lehendik zeuden esparruak osatzen dituen zainketa komunitate hori izateko jaio zen: iraganaren pisutik atseden hartzeko lekua, lan pertsonalerako lur sendoa eta agora bat non berriro, pausoz pauso, egun batean higatu ziren loturak ehuntzeko.